~เรื่องของเรื่องคือว่า~

มีพนักงานคนนึงในแผนก เค้าคือที่สุดของตำนานแห่งการกล่าวขานถึงแล้ว

ผมขอมอบกลอน(ที่ไม่ได้แต่ง แต่เจอแล้วเอามาเรียบเรียงใหม่เอง)จากใจให้ครับพี่ ถ้าพี่บังเอิญผ่านมาอ่าน entry นี้ก็รับไว้เลยนะครับ

เอาทุกอย่าง ยกเว้นถ่าน

เป็นทุกอย่าง ยกเว้นสับปะรด

รู้ไปหมด ยกเว้นเรื่องจริง

มีทุกสิ่ง ยกเว้นความดี

อยู่ได้ทุกที่ ยกเว้นที่ทำงาน

ทำได้ทุกงาน ยกเว้นงานในหน้าที่

มัวแต่เลียลูกพี่ อย่างนี้มันน่า...

พี่เป็นคนที่เก่งมาก ทำให้เพื่อนร่วมงานระอาได้ทุกคน ไม่เจ๋งจริงทำไม่ได้นะเออ คนอะไรก็ไม่รู้ ...

นี่ถ้าไม่ติดว่าบริษัทมีกฎห้ามใช้ความรุนแรงต่อพนักงานด้วยกัน ไม่งั้นโทษหนัก แถมยังมีพ่อ เอ๊ยหัวหน้า(ในอุดมคติที่มักจะเจอกัน)คอยเป็นไม้กันให้ล่ะก็ ป่านนี้คงดับดิ้นคาบาทาเพื่อนร่วมงานไปนานแล้ว

เหมือนพี่เค้าก็รู้นะ ว่าคนอื่นคิดยังไง เวลามีงานเลี้ยงของบริษัทหรือของใครในแผนก ไม่เห็นพี่โผล่หัวมาให้เห็นเลย สงสัยกลัวโดนนอกรอบ ยิ่งเพื่อนร่วมกะด้วยแล้ว ถ้าได้แอลกอฮอล์ปลุกหน่อยนะ ของขึ้นแน่ ไปทำเค้าไว้เยอะนี่

โชคดีที่ผมไม่ได้อยู่กะเดียวกับพี่เค้า แต่การที่ต้องแลกกะเพื่อไปทำงานกับพี่เค้าเนี่ย....

ระวังหลังไว้ให้หนักครับ คุณพี่

ปล. ไปทำงานมา รุ่นพี่ที่ทำงานฝากกลอนมาอีกบท แหม เข้ากั๊น เข้ากันกับ entry นี้ ขอบรรจุลงไปตรงนี้ด้วยเลยนะครับ

ทำงานแบบเฮงซวย
ลาป่วยเป็นนิจ
ลากิจเป็นประจำ
การงานชอบเลี่ยง
ส่งเสียงชอบคุย
ทำชุ่ยอยู่เสมอ
ชอบเผลอนั่งหลับ
มักกลับก่อนเวลา
มาสายตลอดปี
ธุระมีตลอดวัน
หน้าด้านเอาเงินเดือน
ใครเตือนก็ไม่ฟัง
ซ้ำนั่งไม่ติดที่
งานมีทำไม่เสร็จ
บำเหน็จก็จะเอา
หน้าเง้าเมื่อไม่ได้